امروز سال‌گرد وبلاگ‌نویسی‌ام نیست اما...

خیلی از آدم‌ها را دیده‌ام که به آرشیو مطالب وبلاگ‌شان در کنار صفحه افتخار می‌کنند اما زمانی‌که روی نخستین مطلب‌شان کلیک می‌کنی و نگاهی می‌اندازی، به این نتیجه می‌رسی که ...
وبلاگ نویس‌های زیادی را دیده‌ا‌م که به خاطر نوشته‌های‌شان بازداشت شدند، وبلاگ نویس‌های زیادی را دیده‌ام که قلم بسیار توانایی دارند اما دچار خودنمایی نشده‌اند و در مقابل وبلاگ نویسانی را دیده‌ام که با ادعای فراوان سابقه‌های آن‌چنانی در وبلاگ نویسی و روزنامه‌نگاری حتا نتوانسته‌اند فضای ظاهری وبلاگ خودشان را دل‌نشین نگه دارند.
من قبل از آغاز وبلاگ نویسی تنها یک وبلاگ‌خوان بودم که در میان تعداد بسیار زیادی از وبلاگ‌ها، تنها ازتعداد اندکی، نهایت لذت را می‌بردم. هربار که قصد کامنت گذاشتن به عنوان تشکر از ارائه‌ی مطالب خوب، در وبلاگ آن‌ها، به سرم می‌زد با خودم می‌گفتم اولین پست هر وبلاگی را که راه بیندازم اختصاص به تشکر و قدردانی از نوشته‌های وبلاگ این دوستان دارد اما متاسفانه تا به امروز به قول خودم وفا نکردم.
در این چند روزی که بیش‌تر از قبل فرصت خواندن وبلاگ‌ها به من دست داد، متوجه شدم که برخی با وجود داشتن نام‌های آشنا و شناخته شدن به عنوان وبلاگ‌نویسان حرفه‌یی، هیچ نمی‌دانند و به قول دوستی عزیز چنان دچار خودشیفته‌گی شده‌اند که ...
برای نخستین بار وبلاگ‌نویسی زمانی برای‌ام اهمیت پیدا کرد که فهمیدم مدیار را که در آن زمان هم‌کلاس دانش‌گاهی من بود، به دلیل ابراز عقیده‌ در وبلاگ‌اش بازداشت کرده‌اند آن هم درست در روزی که در دانش‌گاه داشتم سو‌ژه‌یی مناسب درباره‌ی مدارس غیرانتفاعی فرهنگ ( که زیر نظر حدادعادل و همسرش که خود را دکتر می‌پنداشت اداره می‌شد) برای شاید یکی از پست‌های وبلاگ‌اش به او ارائه می‌کردم که باقی‌ی حرف‌های‌مان ماند برای روز بعد که این روز بعد، که به دلیل زندانی شدن او، تا 2 سال طول کشید.
به همین دلیل وبلاگ‌خوانی را با قمارعاشقانه‌ی او شروع کردم.
وبلاگ‌هایی که نام‌شان را می‌برم از جمله وبلاگ‌هایی هستند که هر روز با اشتیاق فراوان در انتظار خواندن مطالب‌شان هستم که این‌ها همان رونق وبلاگستان هستند که مانند برخی دیگر نیازی به خودنمایی برای به دست آوردن نام و نان و ... ندارند. اینان از نظر من از حرفه‌یی ترین وبلاگ‌نویسان امروز ایران هستند.
قمارعاشقانه نوشته‌ی مدیار سمیع‌نژاد
علی‌رضا رضایی عزیز که از نظر من از معدود وبلاگ‌هایی است که در مورد تمامی مسایل روز اما با شیوه‌یی نو و منحصر به فرد می‌نویسد
خروس‌خون نوشته‌ی شمیده که برای‌ام بسیار قابل احترام است
یادداشت‌های نیک‌آهنگ کوثر که ‌قابل ستایش است
سرزمین آفتاب به قلم هاله که با وجود حضور اندک‌اش در این روزها بلندترین قدم‌ها را بر می‌دارد
مقالات سیاسی و اجتماعی به قلم هرمز ممیزی عزیز
از این تعداد که بگذریم برخی دیگر از دوستان هم هستند که با نوشتن مداوم و شیرین‌شان مرا به دنبال خود می‌کشند که از آن جمله‌اند وبلاگ‌های جاوید ایران به قلم علی‌رضا فیروزی، بی سرزمین‌تر از باد به قلم رویا رهبر نازنین و کورسو به قلم مرتضی اصلاح‌چی و ...
پ.ن. نوشتن این پست فقط و فقط برای تشکر از این دوستان بود. قلم‌های‌تان استوار باد.